Blow Debris również sugeruje narrację, ale woli przedstawiać ją jako dryfujące, niemal bezcelowe doświadczenie; dzieło ukazuje przejście czy podróż, gdy podążamy za grupą nagich wędrowców przemierzających pustynny krajobraz. Podobnie jak w Electric Earth to, co mogłoby być postmodernistyczną anomią, przeradza się w radosny dryf. Aitken odrzuca romantyczną nostalgię za nieskazitelną przeszłością i jej nietkniętymi krajobrazami na rzecz opowieści, które podpowiadają porzucone szczątki i odpadki zalegające na rozległych terenach Mojave Desert. Fetyszyzuje także odczuwanie pustyni. Nawet w chłodnej, ciemnej przestrzeni sal galerii mieszczących ogromne projekcje wyczuwa się ospałość postaci, a czas zdaje się zwalniać. A potem wszystko wybucha, czas się cofa i nie sposób powstrzymać się od dalszego krążenia: od wykorzenienia do ponownego zakorzenienia i z powrotem.