W Chinese Ink, złożonym z serii ujęć nakręconych iPhonem, Salhab rozwija pytania o miejsce i sam akt tworzenia filmu. Niektóre obrazy zostały uchwycone w danej chwili „bez pełnej świadomości dlaczego”, inne zaś sfilmowane wcześniej „bez wyraźnego powodu” lub w wyniku konkretnych okoliczności. Salhab przez cały czas robił notatki: fragmenty przeczytanych lub ponownie przeczytanych książek, a także dźwięki, które nagrywał i zachowywał. Podchodził do tego eseju filmowego jak do pracy w toku, bez z góry przyjętej struktury; zamiast tego pozwolił, by dzieło stopniowo samo się ujawniło. Nagle, w odniesieniu do „miejsca” i jego relacji z „tutaj”, wraz z całym jej uwikłaniem, stało się dla niego jasne, że musi przywołać „gdzie indziej”, zacząć od pierwszego miejsca, swojego dzieciństwa w Senegalu, i „odtworzyć” pewne kroki: jego związek z walkami zbrojnymi, sprawę palestyńską, chwilę obecną.