W większości nakręcony w San Francisco i Północnej Kalifornii, materiał filmowany (z użyciem kamery niemal jako p[r/a]intera, środka kształtowania wizualnego świata jako filmu, ale bez refleksji) w odpowiedzi na to, co ten świat we mnie otwierał. „Materiał!” — analogie między tkaniem i przędzeniem nici a obrazami, które już stanowiły wzór w historii filmu (np. u Deren), zostają tutaj rozwinięte o dalsze rozgałęzienia rozplątywania i wzorowania w tworzeniu tkanin i kina, a także w wymiarach osobistym i mitycznym. Otwarta, rozwijająca się struktura, odchodząca od wyważonej kompozycji znacznej części mojej twórczości, nadaje równą wagę kompozycji dźwiękowej. Obejmuje „otwieranie” wraz z jego zagrożeniami i niejednoznacznościami.