Pozostawszy sam w swoim wiejskim domu, stary Gatyo musi zamieszkać z synem i synową w ich mieszkaniu w mieście. Przyjmują go z wielkim zrozumieniem i współczuciem, ale nie potrafią znaleźć klucza do jego serca. Wyrwany ze swojego naturalnego środowiska i pozbawiony korzeni, ten dobry człowiek nie umie przystosować się do miejskiego stylu życia. Nie smakuje mu podawany majonez, nie wie, jak korzystać z windy. Ludzie spieszący ulicami wydają mu się obojętni, a niektórzy wręcz podstępni i fałszywi. Postrzega miasto jako miejsce pełne wrogich ludzi i martwych przedmiotów. Bardzo brakuje mu serdeczności, jakiej doświadczał w swojej wsi. Śmierć jest jedynym możliwym rozwiązaniem tragicznego konfliktu tego wieśniaka, rozpiętego między archaicznym a nowoczesnym światem i niezdolnego przystosować się do miejskiego stylu życia.