Film składa się w dużej mierze z serii wywiadów z reżyserkami z kilku różnych krajów i epok kinematografii. Niektóre z nich, takie jak Agnès Varda i Catherine Breillat (obie z Francji), od dziesięcioleci kręcą filmy, świadomie starając się stworzyć alternatywę dla męskiego modelu filmowego; inne, takie jak Moufida Tlatli (Tunezja) i Carine Adler (Anglia), są względnie nowymi reżyserkami, a ich podejście wydaje się bardziej osobiste i mniej polityczne. Film jako całość porusza kilka ważnych tematów feministycznej debaty o kinie — jak konstruuje się kobiece spojrzenie, jak filmować nagie ciała bez uprzedmiotowienia aktorów (niezależnie od ich płci), co składa się na silną rolę kobiecą — a jednocześnie jasno pokazuje, że „kino kobiece” obejmuje tyle różnych podejść do tworzenia filmów, ile jest reżyserek.