Sześcioletni Ahmad nie chce pamiętać, że jest Syryjczykiem. Niedawno stracił starszego brata w wojnie w Syrii, a teraz mieszka z rodziną w libańskim obozie dla uchodźców. Traumatyczny szok, przytłoczenie i wycofanie sprawiają, że woli milczeć. Cierpliwa obserwacja reżyserki Soudade Kaadan towarzyszy Ahmadovi, który mimo żałoby odzyskuje dziecięcą beztroskę. Pośród niekończących się obrazów przemocy film stawia pytanie o przyszłość, a jak mówi Kaadan, „zgłębia niemożność werbalnego wyrażenia tego, co dzieje się teraz w Syrii”.