Odległy zakątek królestwa natury to idealne miejsce do rozważań o sensie życia i roli bohatera w tym świecie: bohaterem tym jest Rodion Raskolnikow. Jego bezpośredni i szczery kontakt z nurtem wody w górskiej rzece o krystalicznie czystej wodzie zdaje się nawiązywać do koranicznego pytania o pierwotną materię człowieka — przezroczysty płyn, którym Raskolnikow próbuje umyć twarz, samemu się brudząc. Woda jest „lustrem”, w którym bohater widzi siebie, mierząc się z kwestią „człowieka zbędnego” i własnego przeznaczenia. Czy jest robakiem? Czy ten robak budzi odrazę?” — pyta swoje odbicie Raskolnikow. Wewnętrzne przeżycia oraz wizje troskliwej Soni śpiewającej mu kołysankę są wymyśloną rzeczywistością, do której uciekł Rodion, lecz musi powrócić do dawnego świata, gdzie rzeczy nie są takie, jakimi się wydawały...