Alastair Sooke przedstawia pop-art jako jedną z najważniejszych form sztuki XX wieku, odsłaniając pod jego lekką, ironiczną powierzchnią styl pełen wywrotowego dowcipu i radykalnych idei. Śledząc jego historię, Alastair z nowej perspektywy przygląda się twórczości gwiazd pop-artu, Andy'ego Warhola i Roya Lichtensteina, oraz dociera do pionierów tego nurtu — od amerykańskich artystów, takich jak James Rosenquist, Claes Oldenburg i Ed Ruscha, po brytyjskich ojców chrzestnych, Petera Blake'a i Allena Jonesa. Alastair bada również, jak fascynacja pop-artu sławą, reklamą i środkami masowego przekazu wpisywała się w globalny ruch artystyczny, a także udaje się do Chin, by odkryć, jak nowe pokolenie artystów na nowo nadaje satyryczny i polityczny pazur pop-artowi XXI wieku.