Tytuł zaczerpnięto z eksperymentalnego tekstu Waltera Benjamina. Wiele lat temu miasta nad rzeką ogarnęła zaraza. Zaczęły zachodzić zmiany i wszystko powoli stawało się czymś innym. Nie było jasne, czy przemiana była objawem choroby, czy sposobem na ucieczkę przed nią. Zaraza dotknęła wszystkiego i wszystkich: zwierząt i roślin, kamieni i ziemi, mężczyzn, kobiet i dzieci, ich myśli, marzeń i wspomnień. Pewna starsza kobieta opowiedziała mi kiedyś, że wszystkie wspomnienia zamieniają się w drzewa; ledwie mogłem zrozumieć, co mówi. Powiedziała, że słyszy, jak drzewa śpiewają: Być ciałem, jakimkolwiek ciałem. Gdy lata zarazy minęły, miasta wyglądały na nietknięte. Trzeba było się dobrze przyjrzeć, by dostrzec ślady tamtych czasów. Gdyby można było słuchać drzew, co by powiedziały? Wyjście, wyjście?