Le mogli e le arance cechuje cudowny spokój. To rodzaj ciszy, który wielu z nas od razu kojarzy z południem. Wszystko wydaje się być na swoim miejscu, a czas po prostu płynie. W sanatorium pewien arystokrata oddaje się bezczynności i powolnym grom umysłowym. Brzmi nudno? Owszem. Ale tak nie jest — ta bezpretensjonalność zdecydowanie wciąga. Reżyser próbuje opowiedzieć o czasie, o samym czasie, dla niego samego: to rzadki eksperyment.