Mercy Steele wspomina swoje niemal idylliczne dzieciństwo na prowincji Queensland w latach dwudziestych. Obrazy krajobrazów, obfitości jedzenia i owoców przeplatają się z odtworzonymi urywkami codziennego życia, ukazując prostą egzystencję, która skrywa tragedię, jakiej później doświadczyła jej rodzina. Wykreowane obrazy bujnego i pięknego miejsca sugerują nieskomplikowane życie w harmonii i dostatku, przywodzące na myśl dziewiętnastowieczne europejskie spojrzenie na antipoidalne krajobrazy.