Jesień 1944 roku, Estonia. Dziesiątki tysięcy ludzi opuszczają ojczyznę w obawie przed zbliżającym się frontem. Niektóre nadmorskie wsie pozostają zupełnie puste. Z łodzi wysiada młoda kobieta o ogromnych szarych oczach. Eetla opuszcza ostatnią łódź, rezygnując tym samym z ostatniej szansy na ucieczkę. Wbrew zimnemu wiatrowi i wrześniowemu deszczowi wraca do latarni morskiej, co jest niespodziewane zarówno dla jej ojca Gottfrida, latarnika, jak i dla niej samej. Powrót Eetli staje się jej spotkaniem z samą sobą i rozpoznaniem siebie.