Po II wojnie światowej kolejne rządy wyprzedawały i zachęcały do karczowania obszarów mniej przydatnych dla rolnictwa. W latach 60. udostępniano milion akrów rocznie. Znaczna część tych terenów nie nadawała się do uprawy, jednak nowi właściciele byli zobowiązani do spychania i wypalania rodzimej roślinności, w przeciwnym razie groziła im utrata przydziału. Większość chętnie to robiła i wywierała presję na rząd, by udostępniał jeszcze więcej ziemi. Długofalowe konsekwencje okazały się katastrofalne: uprzemysłowione rolnictwo i zasolenie przekształciły większość tego bezcennego dziedzictwa naturalnego w biologiczną pustynię.