Tantra i Tantri są nierozłączne. Kiedy potajemnie kradną jajka z rodzinnej ofiary, Tantri zawsze dostaje białka, a Tantra żółtka. Pewnego dnia jednak znika żółtko, a wraz z nim Tantra. Jej brat jest ciężko chory i przebywa w szpitalu, a Tantri zaczyna przenikać do magicznych równoległych światów, zbliżając się do nieuniknionego pożegnania poprzez kostiumy, malowanie ciała i taniec. Kiedy w pewnym momencie matka Tantri zmywa farbę z jej twarzy, jest to jak czułe wyparcie iluzji, że wszystko może pozostać takie, jakie jest. W długich sekwencjach sennych i na tle balijskiej filozofii sekala – tego, co widzialne – oraz niskala – tego, co niewidzialne – Andini opowiada, jak dziesięcioletnia dziewczynka radzi sobie z rozstaniem i żałobą.