Tęsknota za coplą i krytyczna refleksja nad nią ukazują się poprzez historię marqués de Almodóvar, pełnego pasji ambasadora, który organizował folklorystyczne festiwale Franco; hojnego, kobieciarza, człowieka skłonnego do przesady i rozrzutności, a zarazem bohatera własnej copli. Zakochany w młodości w chórzystce Conchy Piquer, poświęcił życie kolekcjonowaniu pamiątek i fetyszy związanych ze wszystkimi diwami cante, by urządzić w podupadającym zamku sentymentalne muzeum i wypełnić je gablotami, w których mógł przechowywać swoje tęsknoty. Po jego śmierci, gdy umarł bez grosza przy duszy w pensjonacie swojej ostatniej kochanki, również kuplecistki, o jego spuściznę spierają się opiekująca się nim przez całe życie gospodyni oraz jego osobliwe zbiory. Rodzinny zamek. Drogi przyjaciel z kręgów dyplomatycznych ze wzruszeniem wspomina jego fantazyjne życie. Estetyka będąca częścią uczuć andaluzyjskiego ludu. A wszystko spaja „Ojos Verdes” — najpiękniejsza pieśń z bogatego repertuaru.