W 1933 roku, w wieku 33 lat, Harry Alan Potamkin zmarł z powodu powikłań związanych z głodem — w czasie, gdy należał do najbardziej cenionych krytyków filmowych na świecie. W swoich tekstach opowiadał się za kinem, które jednocześnie obejmowałoby pęknięcia i polifonię współczesnego życia oraz sprawiedliwą wizję społeczną radykalnej lewicy. Ta filmowa biografia składa się ze zniekształconych fragmentów filmów, o których pisał, tworząc wrażenie eksplodującej świadomości.