We bada, w jaki sposób można podejść choreograficznie do tworzenia obrazów i żałoby. Film realizuje serię duetów — zarówno wewnątrz obrazów, jak i pomiędzy nimi — z choreografią boychild i Josha Johnsona oraz Ligii Lewis i Jonathana Gonzaleza, w obu przypadkach do oryginalnej muzyki Bendika Giske. Dzieło wyrasta z trwającego dialogu Tsang ze współpracownikami Fredem Motenem i Stefano Harneyem, autorami The Undercommons, a w szczególności z ich niedawnym esejem Leave Our Mics Alone, który przedstawia (nie)możliwy zbiór obrazów oporu poprzez poetyckie ujęcie czarności (i/lub transpłciowości, i/lub queerowości) jako improwizacyjnego sposobu istnienia wspólnie z innymi, poprzez pracę w środowisku i z niego.