W ciągu ostatnich czterech dekad wiele osób przybyło z Iraku jako uchodźcy. W 1991 roku Irak został podzielony na północną część (Kurdystan) i pozostałą część kraju. ONZ uznaje Kurdystan za strefę bezpieczną. Aby kwalifikować się do uzyskania azylu, uchodźca musi pochodzić ze strefy niebezpiecznej albo przynajmniej udowodnić, że z niej pochodzi. Podczas rozmowy w sprawie statusu uchodźcy urzędnik sprawdza, czy dana osoba rzeczywiście pochodzi ze strefy niebezpiecznej. Pyta o szczegóły dotyczące miasta, z którego rzekomo pochodzi uchodźca, i porównuje odpowiedzi z mapą, by potwierdzić, że się z nią zgadzają. Jeśli uchodźca nie potrafi udowodnić, że pochodzi ze strefy niebezpiecznej, zostaje odesłany do swojego kraju. To historia pewnego człowieka, którego możemy nazwać M. M próbował ubiegać się o azyl w jednym z krajów strefy Schengen. Nie wiedział, że według ONZ miasto, z którego pochodził, leży w strefie bezpiecznej. Odrzucono jego wniosek i miał zostać deportowany z powrotem do swojego kraju. Wtedy poznaje J, mężczyznę ze strefy niebezpiecznej.