Najbardziej oryginalnym aspektem twórczości Escartína, nadającym jej radykalny charakter, jest swego rodzaju olimpijska obojętność wobec opinii z góry uznawanych za słuszne oraz jego gotowość, by dotrzeć do sedna sprawy. Dlatego tak ważny jest krótkometrażowy film o ciekawym tytule Amor (Miłość). Składa się nań wywiad z młodym byłym izraelskim żołnierzem, nagrany w ciągu jednego popołudnia, w którym rozmówca stwierdza, że po całej nienawiści i ranach zadanych przez wojnę trzeba jednak zawrzeć pokój z Palestyńczykami. W jego wypowiedzi jest coś naiwnego i konwencjonalnego, ale kryje się w niej też mroczna strona: wyraźnie nie chce mówić o własnych doświadczeniach związanych z konfliktem, wspomina za to o czymś, co nazywa się kill rush — uzależnieniu, które pojawia się, gdy ktoś zacznie zabijać.