Iqbal opowiada o azjatyckim chłopcu, którego ojciec sprzedaje małej firmie stolarskiej, w której wykorzystuje się pracę dzieci. Jego „mistrz” to okrutny człowiek, narzucający absurdalny regulamin zachowania z surowymi karami. Dzieci w wieku około 5–10 lat muszą pracować przez cały dzień i nie wolno im korzystać z toalety w czasie pracy, nie mówiąc już o odwiedzaniu rodziców. Iqbal szybko zdaje sobie sprawę, że to ogromna niesprawiedliwość, zwłaszcza gdy członek partii komunistycznej i antypracy dzieci w (niezidentyfikowanym) kraju robi dzieciom zdjęcia.