Weszliśmy do „czyjegoś domu” z obawą, że zakłócimy spokój. Nie chcieliśmy zaglądać na zranione terytorium oczami zwykłych ciekawskich. Mieszkańcy Amatrice, ci nieliczni, którzy pozostali, otworzyli przed nami drzwi, powitali nas bez łez, ofiarowali nam swoją gościnność i czułość. Rok po trzęsieniu ziemi ból ustępuje, a ludzie myślą o odbudowie. Gruz jednak nie został uprzątnięty. To wymaga czasu, mówią. A przyszłość być może wciąż jest odległa.