W Secret Machine protagonistka spotyka antagonistę, który ją bada, mierzy jej ciało i porównuje je z jednostkami przestrzeni i czasu. Zegary pędzą, a jej ruchy są obliczane na siatce: oko jest obserwowane przez soczewki; jej oddech poddaje się pomiarowi oporu, zanurzając ją pod wodą; igieł używa się do określenia jej reakcji i bólu, a jej głos i ruchy są rejestrowane. Dla naukowca pomiar oznacza zrozumienie. Gdy ludzka natura zdaje się ograniczona ramami i dążeniami racjonalności, pragnienie schwytania duszy skłania antagonistę do wyobrażenia sobie tego, co można udoskonalić.