Świat — dla członków niewielkiej społeczności menonickiej w Argentynie jest nim wszystko, co znajduje się na zewnątrz, poza ich wspólnotą, tam, gdzie żyją „ludzie ze świata”. Ich codzienność wyznacza próba odgrodzenia się od wszystkiego, co nowoczesne: życie bez elektryczności, maszyn i mediów komunikacyjnych, szkoła, w której jedynymi książkami są Biblia i katechizm. Nora Fingscheidt przygląda się temu życiu i pozwala opowiedzieć o nim tym, którzy je prowadzą — z różnym stopniem oddania. W tym procesie staje się jasne między innymi, jak wokół tego stylu życia kształtuje się egzystencja całkowicie poświęcona odejściu od tego „świata”. A potem, między obrazami a słowami, otwiera się szczelina, w której wyczuwalne stają się zarówno tęsknota za jeszcze bardziej pozbawionym życia życiem, jak i lęk przed smutnym odejściem.