Za pomocą prostych środków Keren Cytter inscenizuje szekspirowski dramat w surowym, współczesnym berlińskim mieszkaniu. Śmiertelność i przemijanie w kontekście miłości to tematy ponadczasowe. Motyw jest prosty: 42-letnia kobieta konfrontuje się ze swoim lustrzanym odbiciem, które uświadamia jej, że nie ma już szesnastu lat, spotyka się z odrzuceniem ze strony obiektu swoich westchnień, a jednocześnie nie dostrzega mężczyzny, który ją kocha.