Film trójekranowy. Na pierwszym ekranie zbliżenia niespokojnie płonącej zapałki na tle zalęknionej twarzy młodej kobiety. Ze ścieżki dźwiękowej dobiegają odgłosy zapałek, ostrzeżenia przed grzechotnikiem i słowa: „Słuchaj, nie będę mówić”. Taśma przesuwa się ze zmienną prędkością, czasem rozmazując obraz, czasem zwalniając, aż się zatrzymuje — wtedy obraz / celuloid zaczyna się smażyć i palić — po czym rusza, biegnie, znów się zatrzymuje, znów rusza... Na drugim ekranie widzimy ponownie sfotografowany pierwszy ekran; „przypalenia” są tu zarówno nieruchome, jak i nowe (oparzenie drugiego stopnia). Na trzecim ekranie widzimy ponownie sfotografowany drugi ekran. Tematem filmu jest kruchość filmu jako medium, a także podatność człowieka na zranienie. Zarówno film, jak i postać opierają się groźbom / zastraszaniu / okaleczeniom.