Tanya ma prawie szesnaście lat i jest zła. Jest zakochana w Henriku i nieszczęśliwa. Jej matka postanawia, że się przeprowadzą, dokładnie tego samego dnia, w którym Tanya dostaje posadę perkusistki w zespole Henrika, Limbo. Naprawdę trudno cieszyć się z konieczności zostawienia za sobą wszystkiego, na czym ci zależy. Niełatwo też mieć matkę, która ciągle zmienia chłopaków. I która nie rozumie, że siedzenie z przyjaciółmi w kawiarni w mieście jest nieskończenie lepsze niż grzebanie się na polu na wsi. Właściwie to po prostu kiepsko mieć szesnaście lat i być zmuszonym porzucić to, co naprawdę liczy się w życiu — miłość, przyjaciół i muzykę. Chyba że uda ci się znaleźć sposób, by od tego wszystkiego uciec. Ale do tego potrzeba odwagi. I pieniędzy. Tanya jest trochę mniej zła w dniu, w którym Lisbeth podwozi ją swoim motorowerem. Lisbeth, która ciągle jeździ na swoim motorowerze. I jest niezłą śmieszką. Lisbeth, która ma chłopaka — Ivera. Tak myśli Tanya. Tanya, która ma tylko swojego owczarka Floyda. I młodszego brata Joachima. Tak jej się wydaje.