Gwatemala, lata 80. Najgorsze dni wojny domowej. Andrés ma 9 lat. Mieszka z Pedro Gonzálezem, jednym z mężczyzn, którzy wymordowali wszystkie kobiety i dzieci w jego wiosce. Andrés przeżył, ale się boi. Żona Pedra, María, również się boi — boi się wychodzić, boi się stracić Andrésa, którego uważa za „swojego nowego syna” — nawet Pedro się boi, boi się samego siebie i tego, do czego zmusza go armia. Andrés chciałby uciec, ale chce też zostać w swojej nowej rodzinie — dopóki nie pojawia się jego siostra.