W swoim filmie „A day and An Eternity” Anna Hepp spogląda wstecz na ostatnie dni 94-letniego życia swojej babki. Starsza kobieta mieszkała sama, a Hepp towarzyszyła jej codzienności w ciasnych ramach mieszkania. Każdego dnia odbywały się tu te same gesty i ta sama rutyna, które ukształtowały się przez lata. Czarno-białe obrazy Anny Hepp dokumentują ślady starości, nie naruszając godności ani niezależności starszej kobiety. Ślady te są wyryte w obwisłej skórze, drżeniu jej rąk i zmęczeniu oczu. Kamera skupia się na ciele Dorothei, którego ruchy wyznaczają rytm obrazów. W długich ujęciach Hepp pozostawia przestrzeń, aby pozorna banalność chwili mogła rozwinąć się w całą historię życia.