Ten film jest współczesną odsłoną długiej tradycji tak zwanych „symfonii metropolii”. Szklane fasady wieżowców tego miasta, odbijające przechodzących ludzi w jego różnorodnych dzielnicach, ukazane w odbiciu zniekształconych luster, symbolicznie przedstawiają ducha metropolii, jak gdyby żył on we własnych cieniach i odbiciach. To zniekształcone odbicie Teheranu łączy się ze współczesnymi wierszami poety, który zyskał miano Poety Teheranu po opublikowaniu w latach 60. swojego słynnego cyklu wierszy o Teheranie. Sam poeta, niczym flâneur, przechadza się po tym mieście — poprzez swój głos, wiersz i wspomnienia — rozmyślając nad odbiciami dawnych i współczesnych zabytków, rzeźb, posągów i innych obiektów tej ogromnej metropolii.