Bohaterem tego imponująco kompletnego Guillaume Tell z Pesaro z sierpnia 2013 roku jest miejscowy maestro Michele Mariotti. Niezrównana uwertura zostaje (na szczęście) wykonana bez inscenizacji i brzmi znakomicie, ze wspaniałymi solówkami wiolonczeli i fletu: wysoki poziom nie słabnie ani na chwilę. Niezwykła partytura Rossiniego z 1829 roku wyraźnie zapowiada Meyerbeera, Berlioza, Glinkę, Verdiego i Wagnera, a także wielu innych. Inscenizacja Grahama Vicka akcentuje konflikt klasowy; na czerwono-białej kurtynie widać zaciśniętą pięść. Edwardiańskie kostiumy przedstawiają Austriaków w białych strojach wieczorowych; ubrani na czarno Szwajcarzy polerują podłogę, podczas gdy władcy rozkoszują się filmowaniem (którego będzie jeszcze sporo) — rybak Ruodi na łodzi z blondynką i sztuczną dekoracją, a Tell z rodziną zapewniają obsługę techniczną. Vick hojnie korzysta z geograficznego i historycznego kiczu, choć nie zawsze bez celu. Pretensjonalna, zmanierowana choreografia Rona Howella przechodzi jednak ludzkie pojęcie.