Na nocnym niebie nad Dhaką nie widać gwiazd. Zanieczyszczenia zagłuszają nasze rozmowy z gwiazdami. Poeta Abid Haider kocha przyrodę i głęboko przeżywa tę katastrofę. Jego ideałem jest czyste powietrze. Pragnie zachwycać się widokiem nocnego nieba roziskrzonego gwiazdami. To jego przyrodzone prawo, podobnie jak przyszłych pokoleń. W to właśnie wierzy. Niezłomny w tym przekonaniu, nawet po śmierci nie rezygnuje z prawa do Ziemi. Poeta uważa bowiem, że ślad, jaki człowiek odciska na Ziemi — owoc wszystkich naszych wysiłków — jest nieśmiertelny i płynie nieprzerwanie. Śmierć może zakończyć jeden nurt myśli, lecz nie jest w stanie unicestwić ludzkiego trudu. Przedsięwzięcie, jakim jest życie, trwa.