Dokument Susany Barrigi, the illusion, zaczyna się od przemocy. W długim ujęciu widzimy mężczyznę stojącego na rogu ulicy, którego rysów nie sposób rozpoznać w nocnych ciemnościach. Wychodzi z pola widzenia kamery, lecz reżyserka, nieustępliwa, podąża za nim, a szarpnięcia kamery wyznaczają rytm jej kroków. Jak dowiadujemy się chwilę później, mężczyzną w oddali jest ojciec Susany — i będzie to najwyraźniejszy obraz jego osoby, jaki otrzymamy. Nagle rozgniewany Brytyjczyk żąda, by Susana przestała filmować. Susana protestuje po angielsku, z silnym akcentem: „To mój ojciec!”. Migawkom torsu mężczyzny towarzyszą rozmyte obrazy, gdy kamera gwałtownie wiruje nad różnymi powierzchniami. Obraz przechodzi w czerń. Nowy męski głos, starannie rozdzielając słowa, pyta, czy Susana chce, żeby zadzwonił na policję. Kiedy nie odpowiada od razu, mówi głośniej, jakby większa głośność mogła zrekompensować różnicę językową. Podaje swoje imię; odmawia wezwania karetki.