Po raz kolejny ta ormiańsko-kanadyjska reżyserka udowadnia, że jest najlepszą na świecie alchemiczką ręcznie tworzonego filmu abstrakcyjnego, tym razem nawiązując do estetyki swoich współczesnych, Mike’a i Douga Starnów. To naturalny hołd i zarazem współpraca: stosowane przez Torossian w ciemni techniki niszczenia i zacierania powierzchni taśmy filmowej przywodzą na myśl podejście Starnów do fotografii poddanej procesowi rozkładu. Drowning In Flames to spektakularnie hipnotyzujący, nieprzerwany ekspresowy pociąg obrazów z książek o historii sztuki, brutalnie podporządkowanych wizji artystki. Żaden komputer nie stworzyłby tak organicznych faktur, które zdają się odklejać od ekranu, a efekt przypomina kruszący się w dłoniach starożytny rękopis, gdy przewracasz stronę.