„Niełatwo znaleźć dla ciebie rodzinę zastępczą” — wyjaśnia dziewięcioletniej Alicii kierowniczka domu dziecka. „W końcu jesteś bardzo wyjątkową dziewczynką”. Alicia płacze. „Nie jestem wyjątkowa. Jestem po prostu dziewczynką”. Ta wstrząsająca scena nadaje ton filmowi o Alicii, którą w wieku 12 miesięcy odebrało jej nastoletniej matce Biuro Opieki nad Dziećmi. Od piątego roku życia mieszka w domu dziecka i nigdy nie udało się znaleźć dla niej rodziny zastępczej. W filmie Alicia obserwujemy, jak dorasta, wciąż łaknąc bezpieczeństwa i miłości. Przez trzy lata reżyserka Maasja Ooms z bliska śledzi jej codzienne życie. Tęsknota Alicii i jej bezsilność są namacalne w tych obserwacjach, które boleśnie ukazują skutki braku jakichkolwiek perspektyw.