Mężczyzna wyjaśnia swoje długo rozważane samobójstwo jako przejaw protestu przeciwko czasom, w których żył. Próbuje usprawiedliwić wolność, której nie zdołał osiągnąć mimo nieustannego buntu — wolność, której doświadczał jedynie w niektórych chwilach, kiedy kochał, z nielicznymi kobietami, które miał, w przyjaźni z garstką przyjaciół oraz w rodzinie, z której pozostał tylko ojciec. Jest szczęśliwy, gdy dowiaduje się, że zostanie uwolniony i osiągnie tak upragnioną absolutną wolność. Do ostatniej chwili zachowuje ironię i subtelne poczucie humoru.