To nie opera, nie koncert muzyki pop ani Broadway. To wszystko naraz i zarazem nic z tych rzeczy. Gdy zaakceptuje się fakt, że ten sequel do oryginalnego, przebojowego nagrania koncertowego dotyczy mniej muzyki, a bardziej rozrywki i siły osobowości muzycznych, można docenić to, czego się słucha, jako wydarzenie — fenomenalne i dziwaczne, doniosłe i błahe. To okazja, by celebrować głosy i ego trzech wielkich gwiazd oraz dobrze się bawić, słuchając, jak Luciano Pavarotti, Placido Domingo i Jose Carreras wchodzą ze sobą w interakcje, wymieniają się kwestiami i występują przed niezwykle entuzjastyczną publicznością.