Starsza kobieta wchodzi na stację metra na Manhattanie i odkrywa, że siedzi na ławce obok starszego mężczyzny mniej więcej w jej wieku. Kiedy siedzą w ciszy i czekają na pociąg, dwoje zupełnie obcych sobie ludzi na ławce, widzowie wkrótce dowiadują się czegoś, czego oni sami nie wiedzą: kiedyś dzielili najszczęśliwszy dzień swojego życia, bawiąc się razem jako dzieci. Jednak wydarzyło się to już zbyt dawno, by nadal mogli to pamiętać, zbyt dawno, by mogli się jeszcze rozpoznać. Historia następnie przeskakuje tam i z powrotem między zapierającym dech w piersiach pejzażem ich nieświadomości, w której Isabel Lucas i Oliver Ackland grają młodsze wersje tego, jak sami postrzegają siebie wewnątrz, a także poszukują wspólnego wspomnienia, które niegdyś dzielili.