W 1993 roku Alex nagrywa wywiad ze swoim najlepszym przyjacielem Jimem, który, umierając, próbuje opowiedzieć o swoim życiu. W 2004 roku ponownie opracowuje to nawiedzone nagranie, odtwarzając je w czasie rzeczywistym, a zarazem wpuszczając do niego grono współczesnych rozmówców, którzy również zastanawiają się nad AIDS, śmiercią, aktywizmem i wideo. Powstaje z tego pełen zadumy, czuły hołd tej kobiety dla jednego geja, którego zabrało AIDS, a zarazem opowieść o tym, co zmienia się i trwa po śmierci, w czasie i dzięki taśmie wideo.