Materiały dokumentalne (z lat 50.) oraz towarzyszący im komentarz próbują odpowiedzieć na egzystencjalne pytanie: Dlaczego nasze życie charakteryzują niezadowolenie, udręka i strach? Film składa się z dwóch całkowicie odrębnych części, a reżyserzy odpowiedzialni za poszczególne segmenty, lewicowy Pier Paolo Pasolini i konserwatywny Giovanni Guareschi, przedstawiają widzowi odmienne analizy współczesnego społeczeństwa i recepty na jego problemy. Część I, autorstwa Pasoliniego, stanowi oskarżenie wobec przewinień kultury Zachodu, szczególnie tych popełnionych przeciwko skolonizowanej Afryce. Jest zarazem kroniką wyzwolenia i uzyskiwania niepodległości przez dawne afrykańskie kolonie, przedstawiającą te ludy jako nowych protagonistów światowej sceny, ukazującą marksizm jako ich „zbawienie” i sugerującą, że ich „niewinna dzikość” będzie nową religią epoki. Część Guareschiego stanowi natomiast obronę cywilizacji zachodniej oraz wyrażone w tradycyjnych, chrześcijańskich kategoriach słowo nadziei na przyszłość człowieka.