Nasza niegdyś piękna ojczyzna stała się miejscem, w którym nie dało się żyć. Wyjście na ulicę, jazda samochodem czy odwiedziny u znajomych były zbyt niebezpieczne. Wielu już opuściło Syrię. Ryzykując życie na otwartych wodach. Oddając wszystko, co mieliśmy, bezwzględnym oportunistom zarabiającym na ludzkim cierpieniu. Wydaliśmy te nieliczne pieniądze, które mieliśmy, by dotrzeć gdziekolwiek — do bezpiecznego miejsca, do nowego życia, z dala od rozlewu krwi, bombardowań i zabójstw. Europa miała dać nam nadzieję. A jednak granice zamykały się jedna po drugiej. Zrezygnowaliśmy ze wszystkiego, zostawiliśmy za sobą cały dobytek. Żyjemy z jałmużny, bez dachu nad głową, bez pieniędzy, a teraz także bez nadziei. Jestem tutaj, uwięziony w obozie w Calais. Nie wiem, gdzie jest moja żona. Policja traktuje nas jak zwierzęta. Codziennie nas biją i pryskają na nas gazem łzawiącym. Nie możemy iść naprzód ani wrócić. Musimy się stąd wydostać. Patrzę w oczy ludzi w tym obozie i widzę w nich pustkę rozpaczy. W innym życiu byłem nauczycielem. Teraz jestem uchodźcą. Nazywam się Adnan.