Film przedstawia różne typy gości kawiarni i klubów nocnych pod koniec lat 60., kiedy starsze panie wciąż zachowywały pewne mieszczańskie maniery z czasów pierwszej republiki Estonii, a młodzieży z czasów sowieckiego reżimu nie obsługiwano w restauracji, jeśli nie była odpowiednio ubrana. Gości legendarnych tallińskich kawiarni „Pearl” i „Moscow” filmowano w ich własnych czasach. Wyjątkowość filmu wyraża się w osobliwej, niezależnej ścieżce dźwiękowej, która przygląda się codziennemu zgiełkowi z perspektywy melancholijnej poezji i odległej uranografii. Wiersze Artura Alliksaara czyta Aarne Üksküla.