Osobisty dokument Denise Janzee, nakręcony z próbą zbliżenia się do jej matki, Willeke van Ammelrooy. Na planach filmowych i na ekranie Denise widziała, jak jej matka płacze, śmieje się i walczy. W domu jednak Willeke zamykała się w sobie, gdy było jej smutno. „Wrócę, dopiero gdy znów będę się uśmiechać. Taka już jestem” — mawiała. Jedyny raz, kiedy Denise naprawdę widziała, jak płacze, był pogrzeb jej ojca, Leenderta Janzee. Popełnił samobójstwo, gdy Denise miała sześć lat. Jego decyzja nie była niespodziewana, jednak jego śmierć oznaczała dla Willeke ostateczną stratę. Chciała, by jej miłość pozwoliła mu żyć. Czuje się pokonana i zamyka się w sobie, dopóki nie będzie gotowa ponownie stawić czoła światu. Tymczasem wyraża siebie poprzez grane przez siebie postacie. W tym poruszającym filmie matka i córka wspominają ten przełomowy i pełen emocji okres w swoim życiu, ilustrowany domowymi nagraniami.