Fotomatar to mniej więcej zmyślone francusko-hiszpańskie słowo, które przywodzi na myśl fotobudkę (photomaton) i każe się wahać między „mater” (francuskim slangowym słowem oznaczającym „patrzeć”) a matar (hiszpańskim słowem oznaczającym „zabijać”). Film bawi się narracyjnością. Opowiada też o trwaniu, pojawianiu się koloru (dość upiornym) i napięciu — to koncert na spust migawki polaroida i krzyk grozy. Eksperymentalny thriller.