Atlantic is a Sea of Bones to krótkometrażowy film inspirowany wierszem Lucille Clifton o tym samym tytule, opowiadający o Egyptt LaBejia, performerze z Nowego Jorku, na przestrzeni lat 80., 90. i 2000. Film, oprawiony oryginalną ścieżką dźwiękową, jest niepokojący i oniryczny, a ukazane w nim drobne, codzienne akty sprzeciwu, oporu i istnienia — takie jak występowanie i wyrażanie siebie — mają ogromny wpływ na świat. Film pokazuje, jak historyczna i systemowa przemoc, taka jak zabijanie osób czarnych queer i trans oraz ich nadzorowanie przez policję, wciąż nawiedza naszą współczesność i jest nierozerwalnie związana z trwającą epidemią AIDS oraz czarnymi queerowymi i transowymi przestrzeniami, ukształtowanymi w tak intymny sposób przez HIV/AIDS, w tym miejscami, w których spotykamy się i wspólnie tworzymy życie: przestrzeniami publicznymi i nocnym życiem miasta.