Samolubny, egocentryczny, owdowiały władca, ledwie tolerowany przez poddanych i całkiem słusznie zwany „Królem Ja, Pierwszym”, prosi trzy córki, by określiły miarę swojej miłości do niego. Gdy jedna z nich odpowiada: „bardziej niż sól”, wypędza ją z królestwa. Nie rozumiejąc, co miała na myśli, król zakłada, że miłość można mierzyć wyłącznie szlachetnymi kruszcami albo własnym talentem — takie odpowiedzi podają jego dwie pozostałe córki. Arogancja króla skłania go do zebrania całej soli w królestwie i zniszczenia jej. Oczywiście obraca się to przeciwko niemu, gdy powoli poznaje uniwersalną wartość tej substancji, a także istotę odpowiedzi córki. Z pomocą mądrej, obdarzonej magicznymi mocami starej „zielarki” król dowiaduje się również, co znaczy być prawdziwym i mądrym władcą.