Ten dokument przenosi widzów do czasów II wojny światowej, wykorzystując archiwalne materiały filmowe przedstawiające pracownice i pokazujące, jak kobiety żyły na co dzień (prowadząc ciężarówki i traktory, kąpiąc się w strumieniach itd. — zawsze śpiewając, by podtrzymywać się na duchu); reżyser Andrea Zambelli przeprowadza następnie wywiady z tymi spośród kobiet, które wciąż żyją (mają dziś po siedemdziesiąt i osiemdziesiąt kilka lat). W miarę rozwoju filmu wyłania się zdumiewająca i barwna prawda: wiele z tych kobiet w późniejszych latach życia założyło zespół wokalny i postanowiło objechać z nim Włochy, regularnie wykonując ludowe pieśni ze swojej młodości, które majestatycznie przywołują tamte czasy. Gdy kobiety spotykają się i rozmawiają przed kamerą, ujawniając swoje barwne i magnetyczne osobowości, opowiadają szczegółowe i sugestywne historie o przeszłości oraz o emocjach, których początkowo doświadczały.