Odcinek 1 dokumentuje działania Renza Martensa w Czeczenii. Wkracza on do strefy wojny — sam, nielegalnie i z kamerą Hi8 — i wciela się w najważniejszą postać na wojnie: wszechobecnego, a jednak nigdy niezdefiniowanego widza telewizyjnego, o którego uwagę toczą się bitwy. Pośród ruin i bombardowań nie pyta uchodźców, pracowników ONZ ani rebeliantów, co czują. Te historie są dobrze znane i nie służą tym, którzy je opowiadają. Zamiast tego pyta ich, jak sądzą, co on czuje. Film stanowi metaforę gospodarki obrazów, ról i emocji. A jednocześnie Martens stoi tam sam ze swoją kamerą i nagrywa. Film nie opowiada o jakimś zewnętrznym zjawisku, lecz o warunkach i okolicznościach własnego istnienia.