Wai-chan jest jednym z ostatnich rybaków pozostałych w Ushimado, małej wiosce nad Morzem Wewnętrznym Seto w Japonii. W wieku 86 lat wciąż samotnie wypływa na małej łodzi, by się utrzymać, marząc o emeryturze. Kumi-san to 84-letnia mieszkanka wioski, która codziennie błąka się po wybrzeżu. Wierzy, że placówka opieki społecznej „ukradła” jej niepełnosprawnego syna, aby otrzymać od rządu dotację. Koso-san, „osoba w późnej starości”, prowadzi niewielki sklep z owocami morza pozostawiony przez jej zmarłego męża. Sprzedaje ryby miejscowym mieszkańcom i dokarmia resztkami bezpańskie koty. Odrzucone przez modernizację powojennej Japonii, bogata, prastara kultura miasta Ushimado i jego zżyta społeczność stoją na krawędzi zaniku.