Grupa filmowców udaje się do społeczności Kolla w Salta, by sfilmować jej zwyczaje. Poznajemy wszystkie aspekty życia jej członków: uprawę roli, hodowlę, gotowanie, piłkę nożną i muzykowanie podczas święta Pachamamy. W trakcie zdjęć przywódca społeczności Kolla zmienia spojrzenie filmowców na to, czym powinien być dokument, a pod koniec ich wizyty oni sami się zmieniają. „La vida se puede ir amasando, como el barro”: życie z czasem nabiera plastyczności, niczym glina. Na początku filmu pada stwierdzenie, że nie jest to ani fikcja, ani dokument, ale powiedziałbym, że bliżej mu do dokumentu.