W 1787 roku Friedrich Schiller opublikował opowieść o księciu, który manipuluje, uwodzi i ostatecznie pada ofiarą morderczej intrygi w rokokowej Wenecji. Książę, oświecony władca z zamiłowaniem do uciech doczesnych, jedzie na pogrzeb brata — niekiedy zdezorientowanego umysłowo, na ogół niekompetentnego, uzależnionego od alkoholu nicponia, który zginął w bójce. Przybywszy, by dopełnić nużącego obowiązku, książę zakochuje się w tajemniczej piękności, a ona przyprawia go o szaleństwo; wszystko to rozgrywa się na romantycznym tle sennych gondoli, zamków i masek. On, zwykle kierujący się nieomylnym osądem, coraz bardziej wikła się w misternie utkaną sieć zastawioną przez niewidzialnych wrogów z arystokracji i kleru. Bo mimo wszelkich racjonalnych argumentów stawką jest sukcesja tronu, a tym samym władza.